child-television

Sjónvarpsefni verður að margra mati sífellt ofbeldisfyllra og öfgakenndara, í þeim tilgangi líklega að vekja upp einhverjar tilfinningar hjá áhorfendum sem þurfa sífellt meiri örvun til. Börn eru talin sérstaklega viðkvæm fyrir því sem þau sjá í sjónvarpinu og talið er að vaxandi tíðni raskana á borð við kvíða, ótta eða svefntruflanir megi rekja til aukins sjónvarpsáhorfs barna. En er þetta svona einfalt?

Samantekt á rannsóknum þar sem áhrif sjónvarps á sálarlíf barna var til skoðunar sýnir að að meðaltali hefur sjónvarpsáhorf ekki tengingu við kvíða eða aðra vanlíðan barna. Ástæða þess að við tengjum saman sjónvarpsáhorf og slíka vanlíðan er sennilega sú að örfá börn upplifa mikla vanlíðan eftir að hafa horft á óhugnarlegt sjónvarpsefni. En þau örfáu tilfelli þar sem sjónvarpsáhorf hefur sterk langvarandi áhrif á börn endurspegla ekki meirihlutann.

Almennt eru börn ekki viðkvæm fyrir því sem þau sjá í sjónvarpinu svo aukin tíðni vanlíðan meðal barna er líklega að leita í öðrum orsakavöldum. Það er ekki úr vegi að líta á hraðann og streituna sem fylgir því að lifa í vestrænum samfélögum. Álagið á börnum og ungmennum verður sífellt meira, þar sem samkeppnin í heiminum eykst bara með hverjum deginum. Börn verða líka ekki varhuga af álaginu sem hvílir á herðum foreldra þeirra. Það væri þvi ekki úr vegi að skoða hvort einhver tengsl geti verið milli þessara streituþátta og vanlíðan meðal barna í vestrænum samfélögum.

Rannsóknin var unnin við University of Sussex og var birt í Human Communication Research í maí síðastliðnum.