blood test

Þegar sjúklingum er gefið blóð á spítala þá eiga þeir að geta treyst því að búið sé að skanna alla helstu áhættuþætti sem falist geta í blóðinu. Sem dæmi má nefna að skylda er að skima eftir HIV smiti sem og lifrarbólgum B og C. Þrátt fyrir þessar ströngu reglur hafa yfir 2000 manns á Indlandi smitast af HIV í gegnum blóðgjöf nú á síðastliðnu eina og hálfa ári.

2000 manns er kannski ekki hátt hlutfall af allri Indversku þjóðinni né heldur svarar það háu hlutfalli af þeirri 2,1 milljón Indverja sem eru smitaðir af veirunni, en 2000 smit af þessu tagi eru smit sem hæglega má koma í veg fyrir. Svo hvers vegna eru þeir sem smitast af HIV gegnum blóðgjöf jafnmargir og raun ber vitni?

Líkleg skýring er sú að spítalar og blóðbankar hafa ekki aðstöðu til að skima blóðsýnin sín fyrir þessum veirum. Fjármagnið sem veitt er í hverja stofnun er af svo skornum skammti að ekki gefst færi á að kaupa þann tækjabúnað sem til þarf eða viðhalda honum. Önnur ástæða gæti verið sú að sumir blóðbankar hafa reynt að hvetja fólk til blóðgjafa gegn greiðslu. Slíkar aðgerðir geta verið til þess fallnar að draga að fólk sem þegar er í áhættuhóp fyrir HIV smit, s.s. eiturlyfjaneytendur og annað fólk sem er í bágri fjárhagslegri stöðu.

Það er ótrúlega sorgleg staðreynd að árið 2016 sé ekki möguleiki á að koma í veg fyrir að saklausir sjúklingar smitist af ólæknandi veirusjúkdómum vegna þess að ríkisreknar stofnarnir hafa ekki bolmagn til að sinna sínu lögbundna hlutverki. Þetta er að gerast á sama tíma og við vesturlandabúar berjumst við velmegunarsjúkdóma á borð við áunna sykursýki og höfum áhyggjur af því hvar auðveldast er að fela auðævin okkar fyrst Panamaskjölin eru komin útum allar trissur.